Ineens is het dan 3 jaar later. Ineens, als je deze blog voor het eerst bekijkt. Maar voor mijzelf en de trouwe aanhang van deze blog was het een lange tijd. Een tijd van wachten. Maar, voor mij, veel meer dan dat. Een tumultvolle tijd. Een rauwe tijd. Een tijd met veel moois maar minstens zoveel problemen. Een dagboek met vele zwarte bladzijden. Laten we er eens doorheen lopen..
Dit was 2023
Na de start van het jaar met baanverlies en alles dat daarbij kwam kijken, zie ook mijn eerdere artikel Met de zak op straat!, was het verdomd lastig om een nieuwe baan te vinden. Tegelijkertijd bloeide er ook iets op. Een speciaal persoon kwam in mijn leven, mijn huidige partner, met wie ik na een periode van daten ben gaan samenwonen. En je weet hoe die dingen gaan, je wilt het samen leuk hebben, dus tezamen met mijn verminderde inkomsten verdampten ook stukje bij beetje mijn reserves. Al met al was dit wel het beste jaar van de drie. Want natuurlijk, het niet vinden van een baan en de verminderde financiële armslag bracht zo haar spanningen, daar stond een mooie tijd met de liefde van mijn leven tegenover waarin we er best lekker op los geleefd hebben, met zekere mate logischerwijs. Ook was in dit jaar mijn genderdysforie nog heel behapbaar.
Toen kwam 2024
Jaar twee was een voortzetting van 2023. Nog steeds geen baan en financiën die al wat begonnen te knijpen. In het voorjaar nog een fijne vakantie gehad in Servië, het land waar mijn partner is geboren en getogen, in de mooie stad Belgrado. Je kunt de foto’s hiervan bekijken op mijn Polarsteps profiel, als je wilt. Daarna weer verder met het dagelijks leven. En dat leven werd steeds krapper. Van regelmatig een uitje en even iets lekkers, naar hele dagen thuiszitten, de ’tering naar de nering zetten’ zoals het heet. Dan komen de muren steeds meer op je af, maar het was nog vol te houden. Eens de zomer kwam, was daar licht aan het einde van de tunnel, want na enkele sollicitaties die niet verzandden in de standaard brief van weigering, en een paar sollicitatiegesprekken, werd ik dan toch eindelijk aangenomen. Zo startte ik in September bij een filiaal van een bekende telecomzaak, vol goede moed en vertrouwen. Ik had er zin in! Lekker mensen blij maken met een goed advies, een mooie deal en goede service. En dat ging ook even een tijdje zo. Het verplichte staan, 8 uren per dag, was zwaar, plus de wandeling van een half uur heen en een half uur terug kwam daar nog bovenop, maar ik ging door. Totdat er van hogerhand allerlei nieuwe regels en fratsen werden geïntroduceerd die haaks stonden op waar deze telecomzaak om bekend staat. Alles werd keihard, er werd gespioneerd door de werkgever of alles wel ‘volgens plan’ ging en er werden targets gesteld die voor het desbetreffende filiaal volstrekt onrealistisch waren, want “alle filialen over één kam scheren is toch ook goed?” Het gemoedelijke verdween al snel en al hoe zeer je de klant ook probeert ter wille te zijn binnen de eisen die de werkgever stelt, het was voelbaar dat dit niet het juiste pad was. Maar wat doe je in zo’n situatie? Toch maar doorgaan: Er moet brood op de plank en een andere baan heb je ook niet zomaar, zoveel heeft het verleden wel duidelijk gemaakt. Ook werd, parallel, mijn genderdysforie steeds beter voelbaar. Met een minimumloontje, stress en ellende het jaar uit, met als enige lichtpuntje mijn speciale persoontje, fijne feestdagen saampjes en… Tja, een gelukkig nieuwjaar?
2025..
Tja, een gelukkig nieuwjaar zou het zeker niet worden. Een jaar vol stress, ellende, een burnout, en nog meer narigheid stond me te wachten. Doorkabbelend na de feestdagen verslechterde de werksituatie stukje bij beetje. En genderdysforie ging van kwaad tot erger. Dat maakte het er, ook thuis, niet beter op. De afgelopen jaren had ik me al behoorlijk teruggetrokken uit het sociale leven, door alles dat zich voordeed, maar dit jaar spande de kroon. Zelfs mijn moeder, met wie ik doorgaans een goed contact onderhoud, moest eraan geloven. Mijn reacties werden steeds korter, minder en duurden langer. Achteraf gezien de eerste tekenen aan de muur van iets dat serieus fout ging. Maar door alle druk die op mij lag, de stress, de spanning, de fysieke en mentale uitputting, bleef dat liggen. Ondanks alles thuis er tóch nog het beste van proberen te maken, met wisselende resultaten. We konden nipt aan rondkomen, geen leuke dingetjes doen eigenlijk maar het was te overleven. Totdat ik, na een paar vrije dagen, op de avond voorafgaande aan mijn eerste werkdag instortte bij het realiseren dat ik de volgende dag weer op moest. Ik ben een tijd lang van de kaart geweest en was totaal verwoest. Een burnout, zo bleek al snel. Een situatie waarin de meest idiote dingen je triggeren, waarin je totaal geen puf hebt en de lust om te leven je volstrekt vreemd zijn. Na een aantal weken van pure 100% rust en daarna hele simpele dingen weer oppakken, op een gegeven moment ook kort buitenshuis, het revalidatieproces ingegaan op het werk. 2 uurtjes per dag, om te beginnen, zittend. Heel billijk. Toch viel het me zwaar, zeker de tweede week toen het 3 uren per dag werden. Met elke week een uur erbij. Maar er werd me ook meteen medegedeeld dat mijn jaarcontract niet zou worden verlengd, aan het einde van die eerste week revalideren. Gemengde gevoelens, op dat moment: Mijn lijdensweg zou beperkt blijven, maar aan de keerzijde zou ik weer werkeloos worden. Terwijl mijn revalidatie nog niet eens compleet zou zijn. Al met al heb ik het gered tot 5 uur per dag. de rest van de werkperiode als vakantiedagen opgenomen, in wederzijds overleg. Ondertussen, in mijn slechte staat, toch alweer aan het solliciteren geslagen. Helaas, het mocht niet baten. Daarna nog een poosje bij UWV gelopen in de ziektewet totdat ze besloten dat ik mijn wettelijke maanden had gehad – in 2023 en 2024 had ik ook al de nodige maanden UWV gehad en die teller wordt blijkbaar niet op 0 gezet na een jaar werken. Dusja, interen en vanaf week 2 van december zat ik zonder inkomen. Dus nog een periode doorgeleefd op uiterste minimale stand, terwijl de schulden begonnen op te lopen. Want bijstand liep UWV ook tegen te werken. De aanvraag verloopt tegenwoordig ook via hun, voordat ze het stokje overdragen aan de gemeente. Nog meer stress, in een periode waar de stress juist een issue is dat me tot burnout gedreven heeft en waar ik nog steeds niet volledig van hersteld ben. En baan aanbiedingen, die waren er niet. Gelukkig had ik wat lieve mensen om me heen die me bijstonden, waaronder mijn moeder met wie ik het contact inmiddels toch weer had weten te herstellen. De kerst was best fijn, al had ik er dubbele gevoelens bij omdat ik daar mijn deel niet kon bijdragen. En toen was het nieuwjaar. Parallel had ik in de laatste paar maanden van het jaar mijn intake en gesprekken met de psycholoog over mijn genderdysforie. Na jaren wachten was daar eindelijk beweging.
2026 begint
Een moeizame Januari. De muren komen op me af. Mijn enige uitje is de supermarkt, waar ik amper genoeg geld heb om 1 dagelijkse maaltijd te kopen. Dan weer snel naar huis. In de winter is buiten bivakkeren ook niet ideaal. Februari begint beter. Eindelijk een sollicitatie die in een sollicitatiegesprek verandert. En na positieve bevondst een afspraak voor een tweede sollicitatiegesprek volgende week. Is er dan tóch licht aan het einde van de tunnel? En ook: bericht van de transgender kliniek, ik ben transgender bevonden, nu officiëel, dus over een paar maanden zal ik naar de endocrinoloog kunnen en zal ik dan ook eindelijk mijn hormonale behandeling kunnen starten. Ik kijk er naar uit! Ondertussen nog steeds samen met mijn lief, gelukkig. We hebben een moeilijke tijd achter de rug. Nou ja, we zijn er nog niet uit. Maar: er is weer hoop! En dus vond ik de kracht om ook eindelijk dit blog weer eens op te pakken. Het was me een dolle rit, deze afgelopen 3 jaar!
